Benim yıllarım da sana eklensin,sen daha fazla yaşlanma deyip sırtını ufalamaya başlamıştım.Canın acır diye ,sen görmeden önce kendi kolumda denemiştim lifi.Yazın sıcağında bunaltmasın saçların seni ,ben yokken taramaz kimse diye,tezek kokuyorsun diyen gelininin yanında kesmiştim saçlarını bir yandan kızıyordun bir yandan şakalaşıyor kâhkalar atıyorduk.Gece koyun koyuna yattığımız da çekinirdin,gündüz üzerine sinen mâl kokusundan.Benim burnum bir tek senden gelen kokuyu almadı,misler gibi gelirdin bana.Uyuyamazdın inlerdin öyle ağrırdı ki bacakların kulaklarımda çınlıyor şimdi o “ah”deyişlerin.Öyle kızıyorum ki çocuklarına,gelinine .Sonra canım sigara çekti bahanesiyle uyanır,masaj yapardım küçücük ellerim uyuşurdu ,”yoruldun mu gızım”derdin,yok derdim yok anneannem.Yan oda da yatan oğluna ve gelinine küfrederdim içimden.
Öğleden önce uyanmayan uyanamayan ben ,seninle beraber sabahın altısında uyanır sana kahvaltı hazırlardım ,aç gitmene gönlüm el vermezdi “torbama koyar giderim yerim ben azıklarımı”derdin kıyamazdın bana.Ben sen de vicdanı öğrendim ,insanların dünya keyfine kurdukları yuvada nasıl bencil olduklarını öğrendim,yuvadan uçanın ana yuvasını nasıl hiçe sayabildiğini öğrendim,sızlamak bilmeyen kalpleri öğrendim.Kimsenin yuvası bozulmasın,huzuru kaçmasın diye başettiğin zorlukları öğrendim”yeter ki çocuklarım mutlu olsun “deyip yıllardan yıllara ,çektiğin zahmetleri öğrendim.Olmayacağım ANNEANNE ben kalpsiz bir anne olmayacağım.Elden ayaktan düşmüş can’a merhametsiz olmayacağım.Başımı her yastığa koyduğumda çocukluğumdan beri yaptığım ,hiç vazgeçmediğim uykumu getirsin “Fatiha”larım vardı ya hani benim önce Peygamberime,sonra Ali Babaya,Hüseyin B. ,Halit Enişteye,Firdevs Hocama okuduğum Fatihalarım şimdi sana da mı okuyacağım Anneannem sana da mı.Ben hazır değildim,kaldıramıyorum yapamıyorum inanamıyorum hâlâ.Benim kanımdan ilk kayıbımsın sen benim,ölüm acısını ilk defa yaşıyorum alışabilir miyim?Benim artık bir köyüm yok.Vicdanlı merhametli toprak kokulum artık yok.Canımı yaktıklarında koştura koştura sığındığım anneannem yok.Ne yaparım ben şimdi sensiz,adım atar mıyım o topraklara birdaha .Ramazandan sonra gelecektim,sarılacak öpecek doyup öyle gidecektim.Herzaman ki gibi benden “kola”istedin .”Anneanne ben Amerika’ya gidiyorum dediğim de “gız gızım etme eyleme,sen oralarda aç duramazsın bırak ne işin var gavurun memleketinde “dediğin de gülmeye başlamıştım.Seni de alcam deyince korkudan yüzüme kapatmıştın telefonu,anneanne ben ne yaparım sensiz.Sanki durdu zaman ,sığamıyorum hiç bir yere,hayalin gitmiyor gözümün önünden,gülüşün,konuşmaların,şiven kulaklarımda çınlıyor .Benim artık bir köyüm yok be anneannem yok.Gittin ya hani herkes ne kadar çabuk döndü hayata,benim gibi ağlakçı olan kızın Cemile Sultan ağlıyor sürekli,diğerleri de ağlıyordur elbette ama döndüler anneanne çok çabuk hayata döndüler,gücüme gidiyor.Dönemiyorum ben yapamıyorum sensiz.Şimdiden öyle özledim ki seni sensizliği burada anlatıp yazarken ağlamak ,kendime bunu neden yapıyorum bilmiyorum ama artık bir köyüm yok bütün dünya duysun istiyorum.Torunların onlar sanki hiç birşey olmamış gibiler.Ben acı yaşamamışım ,ben sanki hiç ağlamamışım.Hayalindi kınamı yakmak yakamadın anneannem ,sana bunu yaşatamadım .Biliyorum bir gün kavuşucağız ,sana en güzel kınaları yaktırıcağım .Cennet kokulum bu dünyada çektiğin çilelerin mükâfatını orada sefayla geçir olur mu.Allahım seni cennetin en güzel köşesinde ağırlasın.Bu dünyada başkaları için yaşadın hep,evladın da olsalar bak göçtün gittin be anneannem gittin,bir başıma bıraktın beni,şimdi sığınabileceğim bir köyüm yok benim.Yetim kaldım,öksüz kaldım sanki .Ama biliyorum ki Allahım seni güldürüyor,artık ağrımıyor dizlerin,yorulmuyorsun da misler gibisin .Sensiz bir Fatihasız gecem olmayacak söz veriyorum.Melekler sana her gece “Torunundan Fatiha geldi”diyerek seni müjdeleyecekler söz veriyorum sana.Seni çok özledim....
